Afgelopen dinsdag 16 juni was voor ons een heugelijke dag, een dag met een randje, een dag om te zoenen of hoe je het ook noemen moet of wil.

Die dag gingen eindelijk de heipalen de grond in, maar leerde Martin er ook weer een nieuw werkwoord bij. Kalenderen.

Maandag wisten wij al van de aannemer dat de heiers pas om 10 uur mochten beginnen aangezien er iemand van de gemeente bij moest zijn. Nou hebben toekomstige buurtjes van ons dat ook gehad en daar was de heier dus wel gewoon om 7 uur begonnen. Corine is dus die ochtend wel vroeg naar de kavel gereden maar daar was nog niks te zien.

Om 9 uur waren we er weer, rara waarom maken we zoveel kilometertjes in een week. Kort na 9 uur kwam inderdaad de heimachine de kavel op gereden. Waarna het ding in gereedheid gebracht kon worden. Daarna was er koffie bij ons uit de kofferbak. En even na 10 uur was ook de opzichter van de gemeente er en mocht er begonnen worden met heien.

Na de eerste paal kwam de vraag van hem, wie gaat er "Kalenderen". Van dit woord hadden wij nog nooit gehoord.

Martin heeft het zich laten uitleggen en het  blijkt te gaan om het tellen van de klappen van het heiblok per 25 cm. Als er voldoende weerstand is, gaat de paal langzamer. En zijn er meer klappen per 25 cm nodig.

Hij heeft dus wederom een hoop werkuren moeten inleveren zodat hij kon kalenderen. En wat het is, ik snap het zelf nog altijd niet.

Tegen 1 uur 's middags zaten alle 16 palen in de grond, en ging iedereen weer huiswaarts. Alexander en Simon waren na de tweede heipaal allebei al naar school gebracht. Want ja, zomervakantie, dat duurt nog 2 weken.

Email (will not be published)

Name

Title

Comment
 remaining characters

Post